Zegt tot ziens

Vanmorgen werd ik wakker en dacht aan een vriendinnetje die vandaag haar lieve vriend, de papa van haar dochtertje, haar maatje moet gaan uitzwaaien. Hij gaat voor een aantal maanden op missie.

Elke keer weer leef ik mee met de meiden die “tot ziens” moeten zeggen. Die maanden moeten aftellen. De boel thuis alleen moeten draaien, vaak met kinderen. Werk, kinderen, huishouden, beslissingen nemen ÉN er gaat áltijd iets groots kapot. De auto, de ketel of ten minste 3 huishoudelijke apparaten🙈

We moeten wachten totdat hij kan bellen. Soms mogen ze appen. Maar als wij ze een appje sturen, krijgen we uren of soms dagen later een antwoord.

Vandaag zegt mijn vriendinnetje “tot ziens” Ik voel het in elke vezel van mijn lijf.

Die laatste uurtjes. Ze zijn zo dubbel! Aan de ene kant wil je dat ze omvliegen. Aan de andere kant wil je dat die uren aanvoelen als dagen. Nog even een knuffel, een kus. Je hand in de zijne. Dubbele uurtjes, worden dubbele minuten……

Dan is daar het moment.

Je weet, nog 1 kus, nog 1 knuffel, je hand in de zijne. Elkaar diep in de ogen kijkend. Je kijkt hoe ze weg lopen, zijn hand nog 1 keer omhoog. Een voorzichtig zwaai terug en dan stappen ze in…….

Lief vriendinnetje weet dat we er voor je zijn! Ik verheug me op ons pyama feestje😉 Want hoe niet leuk het ook is, ik weet dat ook jij er wat van maakt! En er naast het gemis ook leuke dingen gaan gebeuren! 🍹

💪🏻

Dikke kus!

Advertenties

Koude voeteni

Dat binnen slapen heeft als grootste voordeel dat hij de weekenden thuis is! Na een aantal jaren vele weekenden te hebben gewerkt -leuke dingen vielen ook vaak in die weekenden- en ik vaak alleen op pad ging, gaan we nu samen! Heerlijk! Voordeel is ook dat hij daar veel meer regelmaat heeft en dus ook minder moe is. Grootste ergernis toen, in slaap vallen. Te pas en te onpas zou ik haast zeggen. Logisch, maar niet altijd even leuk.

Nu geen last meer van en ik kruip elk weekend lekker tegen hem aan!

Nadeel kwam ik gisteren avond achter. Elke zondag avond vertrekt hij naar de kazerne en wat was het ineens koud! Niet normaal gewoon. Ik ben er ook niet voor gemaakt hoor. Ik knap op bij zo’n 24 graden en vooral warmer dan dat! Deze zomer was dus heerlijk!

Nu stapte ik in dat grote koude bed. En mijn voeten brrrr…… dat is dus een nadeel, ik kan ze niet warmen😂

Niet even lekker mijn voeten tegen hem aan. Zelf proberen warm te worden.

En ach natuurlijk lukt dat! Ik ben gewoon niet van dat koude, gure weer. Als hij er is niet en al helemaal niet als hij er niet is😉

Weltrusten!

Dubbel

Klaar met werk. Thuis de boel aan kant maken. Zo komt iedereen weer thuis.

Zo ook mijn mannen. Mijn lief en mijn zoon. Manlief is elke week op de kazerne en zoon om de 3 weken. Ze zitten niet op dezelfde hoor. Al zouden zij dat wel grappig vinden;)

En ook de afgelopen week waren ze allebei op een kazerne. Toeval wilde dat zoon ook een dag op de kazerne was waar zijn vader zit. Helaas was hij op oefening en dus op een andere kazerne.

Maar vandaag waren ze dan toch samen op de kazerne en kreeg ik een foto van de twee liefste mannen. In uniform. En wat voelde ik me toch trots! Wat een stoere kerels 😍 Vermoeide koppies van allebei maakte het compleet!

Toch moet ik zeggen dat ik ook even moest slikken. Dat ik mijn liefde laat gaan is één ding. Maar dat ik in de toekomst ook mijn zoon moet uitzwaaien….. dat ik ook tegen hem ga zeggen “let op jezelf en tot ziens” Dat ik hem pakketjes moet gaan sturen en hopeloos aftel, ik vind het een dingetje hoor. Mijn mannetje, met zijn 1.92😂 Maar toch…… een dubbel gevoel! Trots! Maar ook dat …… gevoel. Moedergevoel?

Hun ideaal? Samen op missie. Mijn ideaal? Nope!

Voorlopig issie nog lekker hier en stop ik gewoon lekker mijn kop in het zand. Kijk ik nog eens lekker naar de foto waar ze samen in hetzelfde uniform lachend op staan!

Tot zo mannen!!

Eerste keer

Voor alles is een eerste keer. Zo ook gisteren, dag voor het thuisfront georganiseerd door het Veteranen Instituut.

Om half 7 ging mijn wekker dan ook. Ergens afgesproken met J. Al veel contacht gehad, maar niet in het echt. Op de afgesproken tijd zaten we bij elkaar in de auto alsof het de zoveelste keer was. Zo bijzonder. Druk kletsend reden we naar Doorn. Ondank dat ik al een paar keer op het Veteranen Instituut geweest was, was er toch een gezonde spanning. Er waren wat mensen die ik al kende, maar veelal ook die ik of via facebook kende of juist nog helemaal niet. Maar eenmaal binnen was dat ondergeschikt. Iedereen zat er met hetzelfde doel. De saamhorigheid en de kracht die er vanuit ging waren bijzonder.

Na koffie en wat lekkers namen we plaats en werden er door verschillende mensen verhalen verteld. Er werd gelachen, gesproken, gehuild, muziek geluidsterd en nog meer gelachen! De ochtend vloog om!

Een heerlijke lunch, praten met nieuwe thuisfronters. Met bekende thuisfronters, er was geen verschil. Iedereen gelijk.

Tussendoor even weg voor een kleine interview (waaromzeiikookweerja😉) was het tijd voor het middag programma. 4 keuzes, ik ging voor de Walk en Talk.

In tweetallen moesten we tijdens een boswandeling vragen stellen en beantwoorden. Ik liep met een naamgenootje. Samen een bijzonder gesprek gehad. Die vragen hebben we even overgeslagen (sorry). Die hadden we niet nodig. Ervaringen delen voelde zo fijn! En wat een stoere vrouw!

Heerijk met een hapje en een drankje in de tuin gezeten! Het weer zat ook zo mee.

Aan het einde van de dag nog even samen in de zaal. Eindwoord een prachtig gedicht. Een bijzonder verhaal van twee dames.

Gedag zeggen, nog even een knuffel aan mijn naamgenootje gegeven. En een lieve thuisfronter een hard onder de riem gestoken omdat haar lief op uitzending is en dat wel even kon gebruiken.

Afscheid genomen en met een voldaan de auto weer in. Ervaring doorgenomen samen. Bijzonder.

De eerste keer is geslaagd en wordt zeker weten een tweede, derde, vierde…… keer!

Interview

Vandaag werd ik geïnterviewd door “iemand” van het Veteranen Instituut.

Enige tijd terug werd mij gevraagd mee te werken aan een filmpje. Maar gezien het werk van mijn partner was dat niet helemaal wat bij ons paste. Daar het hele gezin en parner erbij betrokken waren.

Nu werd ik benaderd of ik als thuisfront een interview wilde doen. En als ik een bijdrage kan leveren aan de erkenning/herkenning van het thuisfront, zeg ik geen nee! En dit kon ook buiten mijn partner om. Hij weet er wel van hoor 😉

Toch wel een beetje spannend. In je eigen huis. Vreemd iemand. Maar dat viel alles mee. De interviewster was alleraardigst! Het leek op een goed gesprek. Natuurlijk wel aan de hand van een aantal vragen. Maar het was heel gemoedelijk en tijd was zo voorbij!

Nu zo terug denkend aan het gesprek (ondertussen een courgettesoepje makend) voel ik me toch best een beetje trots!

Natuurlijk sta je er niet dagelijks bij stil. Hoort het er ook gewoon een beetje bij. De vraag ik de trant van wat voor positiefs hangt er nu vast aan thuisfront zijn, zijn toch wel de contacten met andere thuisfronters. Door zijn werk heb ik al zoveel mooie mensen mogen ontmoeten! Warme vriendschappen. Korte vriendschappen, maar ook langere! En dat vind ik toch wel bijzonder. Dat je met maar één gemene deler, namelijk je partner die bij defensie werkt, zoveel kan delen. Herkenning! Vriendschappen, warme contacten! Als ik zie hoe vele onderling van alles regelen voor en met elkaar ben ik blij dat ik daar bij mag horen.

Natuurlijk is het door de weeks, in mijn geval, niet altijd gezellig dat mijn maatje er niet is, maar door al dat fijne contact is het ook wel weer prima te doen! Dat merk ik ook bij anderen. Hoe fijn is dat! Er zijn voor elkaar!

Het is en blijft een apart wereldje, maar ik ben ondanks alles, blij met wat daardoor op mijn pad is gekomen en vast en zeker nog zal komen!

Ik ben benieuwd naar het artikel, ook naar de foto’s. Nog wel het spannenenste gedeelte… 😉 Al herkent één iemand maar iets, helpt het één iemand weer verder, is het geslaagd!

Mocht het artikel uitgekomen zijn zal ik het hier nog plaatsten.

Trein

In de trein. Rustig in de stilte coupe. Dacht ik. Het is er stil. Dat wel. Maar mijn gedachten gaan, tijd om te denken én te mijmeren!

“Iedereen” zegt is goed voor je even verplicht niks doen. Want je bent altijd maar bezig.

Dat klopt en Ik vind dat ook prima. Door de weeks vind ik het fijn om door te gaan. Werken, kinderen, huis, contacten. Om dan in het weekend te genieten van het feit dat mijn vent thuis is!

Hij is nl binnenslaper. Dat betekend in ons geval zondag avond weg en vrijdag middag weer thuis. En hoe zeer ik de weekenden waardeer, zeker na een aantal jaar waarin er met regelmaat gewerkt werd in de weekenden, is het door de weeks toch stil. Natuurlijk maken de kinderen genoeg geluid, is het op mijn werk niet stil en heb ik redelijk veel contact met familie, vrienden en andere lieve thuisfronters, ik mis toch mijn maatje. Bij “dingen” die niet gaan zoals het zou moeten, maar zeker ook bij de momenten die we koesteren. De grote momenten, zeer zeker ook de kleine. Of gewoon even samen een bakkie koffie na een drukke dag. Of iemand om tegen aan te kruipen.

Ik ben trots op wat hij doet! De weg was vol hobbels, maar altijd positief vooruit en dan nu doen wat je zo graag zou willen!

Ik red me best door de weeks. Ik kijk uit naar alle mooie weekenden!

Ik kijk op het bord van het station van Almere. Nog even, dan ben ik in Zwolle. Loop ik de drukte weer in, aan het werk! Stopt mijn hoofd met denken en weet ik dat ik morgen mijn lief weer zie en het gewoon weer weekend is!

Beste Alberto Stegeman

https://www.destentor.nl/binnenland/alberto-stegeman-plaatst-nepbom-op-legerbasis~a60b6331/

Beste meneer Stegeman,

Ik heb met verbazing gehoord en vandaag in de media gelezen van uw aktie op militaire kazerne Oldebroek.

Laat ik voorop stellen dat de beveiliging MOET deugen. Echter de manier waarop u dat deze keer gedaan heeft, vind ik ronduit beschamend!

Mijn partner stond er met zijn neus bovenop! Kunt u zich voorstellen hoe men zich daar heeft gevoeld?!

Kunt u zich voorstellen hoe het thuisfront zich heeft gevoeld? Vast niet. Dan had ik toch een andere aktie verwacht. Maar hee “alles voor de kijkcijfers” niet waar.

Dit thuisfront heeft zich die dag zorgen gemaakt. Mijn kinderen, die te groot zijn om het niet te hoeven weten. Als de hele toestand wordt opgeroepen, het zekere voor het onzekere wordt genomen, dan maak je je zorgen! Hoe loopt dit af, wat als het echt is. Wat als…….. kinderen die vragen of ik al wat vernomen heb. Er op tv beelden te zien zijn.

U heeft GEEN idee! En dat neem ik u kwalijk. Hoe onnozel kun je zijn om dit op deze manier te doen.

Nogmaals u heeft gelijk als u zegt dat de beveiliging moet deugen. Maar ik ben van mening dat dat op een hele andere manier moet worden getest!

Welk belang heeft u hierbij, ach ja, de kijkcijfers…….

Ik hoop dat u zich in het vervolg wat meer wil realiseren wat voor consequenties uw akties hebben en niet alleen kijkt naar de inschatting van uw kijkcijfers.

Met vriendelijke groet, een thuisfronter.